Veel ouders voelen de verantwoordelijkheid van opvoeden. Maar niet altijd de rust. Want opvoeden gebeurt niet in een boek. Het gebeurt wanneer je moe bent. Wanneer je kind voor de vijfde keer niet luistert. Wanneer je twijfelt aan jezelf. Wanneer anderen een mening hebben over hoe jij het doet. Wanneer je er soms alleen voor staat. Of wanneer je probeert iets mee te geven wat je zelf nooit hebt geleerd.

Juist op die momenten zoeken veel ouders naar handvatten. En vaak vinden ze vooral methodes. Stappenplannen. Technieken. Maar weinig antwoorden op de vraag: Wie willen we eigenlijk dat onze kinderen worden?

‍In de islamitische traditie werden veel profeten herders. Niet toevallig. Een herder vormt zijn kudde niet door controle. Hij begeleidt. Observeert. Corrigeert wanneer nodig. En blijft aanwezig, ook wanneer de kudde afdwaalt. Voor ons symboliseert het schaapje daarom iets groters dan een logo. Het herinnert ons eraan dat opvoeden een amanah is. Geen project dat perfect uitgevoerd moet worden. Maar een verantwoordelijkheid om een kind stap voor stap te begeleiden richting karakter, bewustzijn en een sterke band met Allah.
Wij voeden geen gedrag op. Wij begeleiden mensen.